Van Oys review: luxe en rust in het groen

Even alleen wij: twee dagen in Van Oys

In de tuin van hotel Van Oys, in de zonneschijn en tussen het groen, vonden we elkaar terug. Geen flesje voor het slapengaan, geen luier die verschoond moest worden, geen dagelijkse bezigheden. Hier konden we praten zoals we vroeger praatten: dieper, langer, met af en toe bulderend gelach. We keken terug op de afgelopen negen maanden, op hoe we waren gegroeid als gezin. Daar proostten we op, met een glas champagne tussen ons in.

Een paar uur eerder reden we het groene en perfect onderhouden terrein op. We parkeerden onze auto, tilden ons koffertje uit de kofferbak en liepen naar de deuren van de receptie, waar een vriendelijke man het van ons overnam. Willen jullie een korte, staande check-in, vroeg hij, of de lange, even zitten met een hapje en een drankje en het hele verhaal van het chateau erbij? Die vraag hoefde hij geen twee keer te stellen. De lange, graag!

En zo werden wij even later zelf geparkeerd: op een zachte bank, met een glas cava en een tartelette van het huis. Precies dat was het al, nog voor we onze kamer hadden gezien. Geen gehaast, maar de tijd nemen. Aandacht voor het landgoed, voor het eten, voor elkaar.

Onze kamer was een deluxe met terras, en je voelde overal dat het hotel nog nieuw was: alles ademt smaak, en vooral respect voor de natuur eromheen. In de badkamer groen marmer naast donker hout, met een bad waar je in weg kan zakken. Ook was er een haard die niet brandt maar wel meteen sfeer maakt, en bedden die zó groot en zacht waren. Er bleek zelfs een kussen- en dekenmenu te zijn, waar je je eigen favorieten uit kon kiezen; bij ons werd het dons. En dankzij de heg rondom het terras hadden we veel privacy.

Voor Thijs zijn verjaardag had ik een massage voor hem geregeld in de spa. Terwijl hij daar van genoot, had ik de tijd voor mezelf. De zon stond goed, ik vlijde me neer op een ligbed met mijn boek, en daar bleef ik een uur lang. Niemand die iets van me wilde, niets dat af moest. Alleen de bladzijdes omslaan op mijn Kindle.

Van Oys heeft twee restaurants. We sloegen het tweesterrenrestaurant deze keer over en kozen voor het lossere Maes. Van de kaart kozen we drie gangen, allebei onze favorieten: ceviche en steak tartaar om te beginnen, daarna foie gras met kwartel naast de zeebaars, en toe een dame blanche met warme gesmolten chocola die over vers geklopte slagroom liep. Daar, met de champagne van het huis en de tuin die langzaam donker werd, bubbelden we zowat tegen de blauwe hemel aan. Tevreden rolden we naar onze kamer voor een nacht ongestoorde en diepe slaap.

Het ontbijt verdient een eigen alinea, want zo begon onze ochtend: een buffet, uitgestald alsof het een markt was, en bijna alles van lokale makelij: kazen en charcuterie uit de streek, verse zalm, sappen die diezelfde ochtend nog vrucht waren geweest. Daarnaast knapperig brood naast een punt Limburgse vlaai, croissants, pain au chocolat. En, omdat het kennelijk niet op kon, een station waar je je eigen mimosa of bloody mary kon mixen. Daarnaast was er ook een à la carte menu: verse wentelteefjes, pannenkoeken, of gepocheerde eitjes op brioche met avocado of zalm. We namen er ruim de tijd voor.

Compleet uitgerust reden we weer huiswaarts. Dankbaar om even te zijn ondergedompeld in pure luxe, maar ook dankbaar om weer terug te keren naar ons meest dierbare: onze zoon.