Frankrijk 2026: eerste vakantie met baby

Bij een nieuwe manier van leven hoort ook een nieuwe manier van vakantie houden.

Reizen met een baby vergt een aantal grote aanpassingen. 

Niet alleen logistiek (denk: de hoeveelheid spullen die je meesleept), maar ook mentaal. 

Het betekent verwachtingen aanpassen aan zijn ritmes, je tempo vertragen, selectief worden met wat je doet.

Het begint al met de reis zelf. De autorit naar Frankrijk was niet doorrijden, maar gevuld met stops voor Oliver. Zo stopten we bijvoorbeeld in Gent, Chantilly en Lille. Even rondlopen, lunchen, koffie drinken en een klein beetje winkelen. Zo werd de reis onderdeel van de vakantie, niet alleen het middel om er te komen. 

We begonnen in Parijs, onze geliefde stad waar we als stel zoveel romantische weekenden hebben doorgebracht. Deze keer werd anders. Niet beter of slechter, anders.

Om te beginnen: ik had zo min mogelijk verwachtingen.

Oliver bepaalde namelijk ons ritme. Hij doet nog een ochtend- en middagdutje waardoor onze dag werd opgedeeld in blokken rond zijn slaap.
Vóór zijn eerste dutje ontbijten. Tussen dutjes een activiteit. Na zijn middagdutje nog een blok voor iets groters.

Dit betekende: selectief zijn. Echt kiezen wat we wilden doen, want elk blok moest ook nog ruimte bieden voor een voeding of een hapje.

Langzaam is key: niet langer zoals voorheen van hot naar her rennen, hotspot na hotspot afvinken. 

In plaats daarvan: wandelen door de Jardin de Tuileries, ergens stoppen voor een crêpe en koffie voor ons en een fles voor Oliver. Neerploffen in het gras van Place des Vosges zodat Oliver uit zijn wagen kon en zijn energie kwijt kon. We bezochten kinderwinkels zoals BonTon en speelgoedwinkels in plaats van Galeries Lafayette. 

Oké, en één flitsbezoek aan mijn favoriete plek in Parijs: La Grande Épicerie, om Franse boter te scoren.

Minder lijstje afwerken, meer in het moment de ervaring opzuigen.

We vertrokken naar het bosrijke Fontainebleau, de speeltuin van de keizerlijke familie die hier hun buitenhuisje in de vorm van een gigantisch cheateau hadden. Hier zaten we met de familie, wat ons bij de tweede grote les brengt:

Op vakantie gaan met familie is geweldig als je een baby hebt.

Het was fantastisch om alle liefde die Oliver ontving te voelen. Ooms en tantes leerden hem nieuwe trucjes zoals zwaaien en high five. Er werd zó veel geknuffeld en gelachen. Dit was een compleet nieuwe dimensie van geluk.

En praktisch gezien: we konden de zorg delen, wat ongelofelijk fijn was.

Dat betekende dat Thijs en ik samen uit eten konden gaan bij La Folie Barbizon. Echt quality time voor ons twee, wat met een baby lang niet altijd lukt. 

Met Oliver door het bos fietsen, naar het stadje lopen voor iced lattes (of een aperol spritz), samen spetteren in het zwembadje. In de zonneschijn, met volledige aandacht voor ons als gezien.

Maar, ondanks alle pure geluksmomenten:

Is het toch ook fijn om met z’n tweetjes op vakantie te gaan.

Met een babyphone beneden in de brasserie kun je met z’n twee toch een drankje drinken in Parijs, ja. Maar je bent nog steeds gebonden aan de vierkante meters rondom je hotel. 

Het was een ontzettend inspirerende reis. We zijn zó trots op Oliver en op onszelf, we doen het goed. En in mijn hoofd ben ik al tripjes weg met zn twee aan het plannen. Naar Parijs, en Londen, en Champagne… Waar we even kunnen dineren zonder op de klok te kijken en samen kunnen zijn. Gelukkig staat er een date weekend Maastricht om de hoek, dichterbij huis maar toch een beetje weg!