Belgische kust 2026: van gemoedelijk De Haan tot chique Knokke

We proostten met een glas bubbels, samen met de familie op ons eerste avond in De Haan. Een week aan de Belgische kust lag voor ons, en iets om te vieren: Precies een jaar geleden gaven Thijs en ik elkaar het jawoord.

Die eerste avond dineerden we bij De Vette Os, een naam waar we allemaal hardop om moesten lachen. Maar mijn hemel, wat was dit lekker! Ik denk dat ik de rijstepap hier nooit zal vergeten.

De dagen kregen al snel hun eigen ritme. 's Ochtends liepen we over het strand, om daarna neer te ploffen bij Jeannine voor een cappuccino. En dan lieten we de dag komen zoals-ie kwam, zonder plan of haast. De uren vulden zich met oesters, ijsjes, en met heerlijk niksen samen met de familie in de zon. Het was maar een weekje, maar met dit tempo zou ik gegarandeerd tien kilo zwaarder thuiskomen. Al viel zo'n uitgebreid ontbijt bij Beaufort ook echt niet te weerstaan.

Op de avond dat we één jaar getrouwd waren, gingen Thijs en ik er samen tussenuit, samen uit eten bij Caillou in Knokke. Oliver bleef bij de familie, en zo konden wij ongestoord dineren. Even weer met z'n tweetjes, pratend zonder één oog op de babyfoon. Wat een luxe.

Het eerste huwelijksjaar staat symbool voor katoen, en dus hadden we ons daaraan gehouden: cadeaus in dat thema, een prachtig dekbed en een pyjama van Tekla uitgewisseld. Wat een jaar is het geweest. Getrouwd, een zoon gekregen, een heel nieuw leven ingericht. Heerlijk om met een glas bubbels in de hand en de zee om de hoek, alles even laten bezinken.

Af en toe verruilden we het gemoedelijke De Haan voor het chique Knokke. Terwijl mama voor haar verjaardag in de spa van vijf sterren hotel La Réserve een massage genoot, streken wij neer op het terras met uitzicht over het meer. Een bellini in de ene hand, een garnalenkroket in de andere: blijer krijg je me niet. En rozijntjes voor Oliver.

Daarna slenterden we over de Kustlaan, langs de luxe winkels in die typische kustarchitectuur. En ja, we werden een paar keer goed verleid. Een gestreept pyjamaatje voor Oliver bij Petit Bateau, een mooie badhanddoek bij Marie Marie. Maar, we hielden ons bijzonder goed in. Voor deze keer dan.

Ook hier waren de strandwandelingen heerlijk, met een ijsje en wafel van Glacier de la Poste in de hand. Al moesten we voortdurend de gehuurde skelters ontwijken met daar op kinderen die in volle vaart voorbij sjeesden. Chique Knokke, met een chaotisch randje.

En zo was het precies wat we nodig hadden: vieren, vertragen, samen zijn. De gemoedelijke gezelligheid van De Haan en de luxe van Knokke, allebei op hun eigen manier goed. Oliver genoot van alle aandacht, de zeelucht en zijn eerste Brusselse wafel. Hij zal zich er niets van herinneren, maar wij des te meer.