Stardew Valley: Ode aan het spel dat me al jaren weet te boeien
Er is geen spel waar ik zoveel uren in heb gestopt als Stardew Valley. (Of nou ja, misschien World of Warcraft, dat ik van mijn dertiende tot pakweg mijn vijfentwintigste heb gespeeld. Maar dat terzijde.)
Geprimed door games als Animal Crossing en Harvest Moon ben ik een groot fan van het genre: spellen zonder ogenschijnlijk direct doel, zonder eind, een wereld waar je heerlijk in kunt wegzakken.
Ontspanning zit in de herhaling
In Stardew Valley erf je de vervallen boerderij van je overleden opa. Je laat je kantoorbaan bij het akelige Joja Corporation achter je en verhuist naar Pelican Town, een idyllische plek met groene bossen, klaterende beekjes en zelfs een strand. De dorpelingen vormen een hechte gemeenschap waarin iedereen elkaar kent en helpt.
Gewapend met een zakje zaden en wat gereedschap kun je meteen aan de slag met het verbouwen van gewassen. Daar verdien je geld mee. Maar het hoeft niet: je kunt net zo goed gaan vissen, of rondhangen bij de dorpsgenoten. Je krijgt de handvatten aangereikt, maar wat je ermee doet, is helemaal aan jou. Met mijn eerst verdiende geld bouwde ik zo snel mogelijk stallen, om ze te vullen met boerderijdieren.
Elke dag in het spel begint hetzelfde, in hetzelfde ritme. Je gewassen water geven, de dieren voeren en aaien, wat rommel opruimen op het erf. En juist in die herhaling zit de ontspanning. Het geeft voldoening om je groente en fruit te oogsten, en om je dieren steeds betere melk en eieren te zien geven. Het is er nooit haast, en dat is precies de bedoeling.
Steeds een level dieper
Het crafting systeem is goed voor eindeloos plezier. Je maakt dingen om je leven makkelijker te maken, zoals sprinklers die je gewassen automatisch water geven, maar ook cosmetische spullen als vloeren en meubels voor je huisje. Zo wordt die boerderij langzaam echt van jou.
Een ander groot onderdeel zijn de mijnen, waar je grondstoffen en edelstenen vindt. Mega verslavend om steeds een level dieper komen, monsters te verslaan, kijken hoe ver je durft. Met een groeiend arsenaal aan wapens en betere uitrusting wordt ook dat steeds makkelijker.
Maar mijn favoriete onderdeel zijn de relaties die je met de dorpelingen opbouwt. Naarmate je band sterker wordt, ontgrendel je persoonlijke scènes die van grappig tot ronduit ontroerend gaan. Zoals die van Shane, die worstelt met een depressie en alcoholverslaving, een verhaallijn die me echt bijbleef. Het zijn juist die kleine, menselijke momenten die het spel zoveel warmer maken dan je van een boerderijspel zou verwachten.
Passieproject gemaakt door één man
En dan dit: de hele game is gemaakt door één persoon. Eric Barone, oftewel ConcernedApe, werkte er in zijn eentje ruim vier jaar aan en leerde zichzelf onderweg alles: programmeren, de pixel art, het schrijven én de muziek. En álles klopt. Zeker de soundtrack, die meebeweegt met de seizoenen, van vrolijke, up-tempo deuntjes in de zomer tot rustig, klassiek pianogepingel in de winter. Je voelt in elk detail dat dit een passieproject is, en dat is precies waarom ik sinds de aanschaf in 2016 nog altijd terugkeer. Met vlagen, maar het laat me niet los.
Juist daarom kijk ik zo uit naar Barone's volgende spel, Haunted Chocolatier, dat hij in 2021 aankondigde. Daarin ben je een chocolademaker met een winkel die door spookjes wordt bediend, met dezelfde pixelstijl maar wat meer nadruk op combat. Zo'n kloppende wereld maken als die van Stardew Valley is verdomd lastig. Maar het vertrouwen heb ik wel!
Favoriete gewas: Ancient Fruit.
Favoriete dier: Konijnen voor rabbit’s foot
Favoriete muziek: Ginger Island, Winter, Dance of the Moon Jellies
Favoriete heart event: Shane
Getrouwd met: Elliot
Kinderen: 2 (Holly & Boy)
Community Center of Joja: Community Center, altijd